“Хорин нас минь”

Би мэднээ хорин нас минь. Буцаж ирэхгүйг чинь. Оюутны

Давчуухан оромжны бяцхан оршин суугчидтай дайтахгүйгээ,

Орныхоо хөндийд архины шил хураахгүйгээ, өөрийн минь

Төлөө үхэж чадах анд байдаг гэдэгт итгэхгүйгээ, өрөөнийхөө

Хананд take off-н зурагыг наахгүйгээ ч би мэднэ.

О-н үүдэнд эргээд халамцуу суухгүйгээ, Орчлон дээр гагц

Түүнийг л хайрлах юм шиг сэтгэхгүйгээ, өөр хүнд дахиад

Хэзээ ч алдахгүйгээ бүүдгэр дэнгийн ганцаардлыг хуваалцаж

Бүтэн шөнөжин сууж чаддаг хонгор нас минь! Би мэднээ...

                                                                2009,11,29 нд УБ хот

 

 

“Хотын гудамжууд мартагдах мэт бүүдийн намар болоход”

Хотын гудамжууд мартагдах мэт бүүдийн намар болоход

Хорвоо ингээд л дуусчих юм шиг навчтай хамт сэтгэл гандаж,

Инээдтэй минь орооцолдон одогч урин салхины араас

Эргэж ирэхгүй нэгнийг үдэх адил сүүмийн сүүмийн ширтэнэ.

 

...Уйтгарлан буй ертөнцөд наран инээх нь дуугай...

...Усны шувууд нулимс зөөн гангар гунгар нь цуурай...

2008,9,30 нд УБ хот

 

 

Хорсол, тэчьядлын гуа биеийг...

 

Амьдрал гагц хайр дээр тогтддог бол ямар уйтгартай байх бол

Гэж би дандаа боддог!

Хорсол, тэчьядлын гуа биеийг

Хүйтнээр таалан суухуй...

Хорин насандаа амьдралыг үзэн ядах

Миний дээгүүр үүлс л нүүнэ!

 

Хамгын хурц мэдрэмжээр

Бүхий л бие сүлбэхийн учир

Хорвоо дээр хэдэн хүн над шиг

Бүхэнээн зольж чадах бол? 

                2009,6,4 нд УБ хот

Харц тань

Харц тань

Уйтгараар дүүрж

Саргүй шөнө мэт болжээ

Хонгор минь!

Нүднээс тань

Өөрийгөө л хардаг байсансан

Би хааччихаа вэ?

                                               2007.01 Түнэл сум

“Мөчир”

 

 

Чиний хүзүүнд хүрч алдрах нэгэн мөчир чичирч байгааг

Чагна даа. Тэр хөлөрчихөөд хөдлөж ч чадахгүй

Хүнийх юм шиг бие нь хүчрэгдэхгүй, хөөрхийлөлтэй!

Чагна даа. Уринбайн халуунд чинь тарчилахыг, угнаасаа

Үзүүр хүртэлх эс бүхэнээ мэдрэхийг, хүрч тэвчихгүй, хөдлөж ч

Чадахгүйдээ шаралхахыг, хоолой нь зангирахыг, хүчлэн инээхийг

Чагна даа (Шоолох хэрэггүй ээ) Ганцхан л чагначих

Солиортол дурласан мөчрийг үзэн ядталаа өрөвдөх вий чи!

                                                                      2009,9,30 нд УБ хот 

 

 

Үр могой
(Домог дууль)

“Устай чулуу тааралдвал үмхэж битгий тоглож байгаарай” могойны өндөг байгаа юм гэнэ лээ…

Дивангарт нэг хүнээс…..
(Эмээгийн захиас)

Эрт урьдын цагт гээд
Үлгэр эхэлдэгггүй байсан үеийн
Амар сайхандаа жаргав гээд
Үлгэр дуусдаггүй байсан цагийн
Элин домог
Алсын хатавчинд ургаж
Айзам шүлгэнд минь яргав....
Зохиогч


Домгийн цагаан азарга
Над руу айсуй...
Дороос нь манарсан тоос ану
Үүл ажуу...
Дээрээ эзэнгүй эмээлийн
Гөлөм нь хийсэж айсуй...
Дэрвэж буйн шалтаг ану
Салхи ажуу...
Буруу талын дөрөө нь
Хадтай харшин ханхийхүй
Бие жихүүцсэн домог шивнэсэн ину
Энэ ажуу...
 
"Үр могой" цааш унших »
Бүүдгэр дэнгийн гэрэлд

 

Бүүдгэр дэнгийн гэрэлд

Бид хоёр

Нэг нэгийгээ ширтээд л

Аниргүй...

Тэр санааширч байх шиг

Тэнд нь л би байгаасай.

                                         2007.03 УБ хот

 

 

Д.Урианхайн ертөнц ер бусын этгээд хачин vзэгдлээр дvvрэн
Гунихруу талын элгэнд ганц шувуу эргэх нь ч уйлах шиг
Гадаа жалгын эхэнд чєдєртэй морь vvрсэх нь уйлах шиг… Монголын яруу найрагт Дамдинсvрэнгийн Урианхай хэмээх нэгэн ертєнц бий.
хэлхгэр дээл ємсчихєєд, сахал vсээ цантуулан алхаж яваа нь Улаанбаатарын євлийг чимдэг. Хийц этгээд монгол цамцтай, халуунд vvртэсхийн, их vсэн дороосоо нарыг нvд буландан харсхийж нуруугаа vvрэн айсуй нь Улаанбаатарын зуныг ер бусын бодлогоширонгуй болгодог. Тийм л содон хvн. Юунд ч vл халирах хэнэггvй мэт, тэгсэн мєртлєє хачин нарийн хуниас нугалаастай шvлэг бичиж тvvндээ автаад уйлна. Бодь амгалан ч юм шиг, тэгсэн мєртлєє жигтэйхэн улстєржиж Ганц хvний хєдєлгєєн” хvртэл байгуулсан. Бvхнийг таньж нэвтэрсэн гvн ухаантан мэт, тэгсэн мєртлєє амьдралын хамгийн энгийн зvйлсийг гайхаж хачирхана. Хуучин цагт манай ємнєє барих эдийн засагчдын нэг явсан атлаа зах зээлийн аашийг єнєє болтол ойлгож ухаарахгvй халаглана. Євгєн хvн мэт, тэгсэн хэрнээ vс сахлын цаанах нvvр царай нь хачин толимог саруул. Буддын шашны ёс жаягийг тєгс мэднэ тэгсэн мєртлєє Есvсийг бас шvтнэ. Тийм л оньсого мэт ертєнц. Тэр ертєнцийн гvн рvv єнгийж vзэх амаргvй. Гэвч тийш єнгийх нэгэн vvд-єрх бий. Тэр бол яруу найраг.

"Д.Урианхайн ертөнц ер бусын этгээд хачин vзэгдлээр дvvрэн" цааш унших »
“Намар болж байна”

Бөөн бөөнөөр үүлс урссаар

Бороо орохгүй!

Бүгдийг мартсан мэт...

 

Нарны шаргал туяа

Навч болоод өвсөнд шингэсээр

Намар болж байна

2008,6,12 нд УБ хот

Үүлс тасраад л

Үүлс тасраад л

Хотын тэнгэрээр

Үйрмэг ширхэг болон бударна

Намрыг дарахаар...

                                               2007.01 Түнэл сум

 

Уулын хазгайг жаахан налаад ургачихсан нарийхан улиангар

Уулын хазгайг жаахан налаад ургачихсан нарийхан улиангар

Уйлах гээд ч байгаа юм шиг,

инээх гээд ч байгаа юм шиг навчис нь үл мэдэгхэн хөдөлнө.

Учирсан хоёрын шивнээг чагнахыг хүссэн эмгэн саран

Урагш хойш найгах моддын сиймхийгээр шагалзана.

 

Хөвчийн шөнө хэрэмний үүрнээс цухуйгаад

Хөхөлбөр туяа татуулан цэцэгс бүрийг ороож, жим бүхэнийг хучина.

Хосын хөнгөн үнсэлтээс ойн үлгэр эхлэж

Хонгор эрвээхэйс болоод гэрэлт цохсын дунд эргэлдэнэ.

                                                Түнэлийн түнэр шөнө бичив. 2009,7 сар.

Далдичсан харцас адил борооны дуслууд

Далдичсан харцас адил борооны дуслууд

зүг бүрнээ үсчиж байхад

Дахиад дууграхыг хүлээсэн мэт модод

чив чимээгүй байхад

 

Чи гуниглагч шувууны дүрд хувилаад

яг миний дэргэдээс нисчихсэн

Би хатагтай ганцаардлыг сугадаад

                харсан зүгтээ яваад л өгсөн

 

Хэлэх үг зөндөө байсаан хонгор минь!

Хэлтгий төгсвөл дурлал сайхан санагдаад...

                                               2008,6,28 нд УБ хот

Зүгээр л нэг амьдрах юмсан

Зүгээр л нэг амьдрах юмсан

Зүлгэн дээр гэрээ бариад . . .
Зүү утас нийлүүлэн хүүдээ дээл оёж
Амрагаа хүлээж
Амраг минь адуунаасаа ирж
Зүгээр л нэг амьдрах юмсан . . .
                                               Ц.Хулан

Хайран сэвэгнэх жихүүн салхин

Хайран сэвэгнэх жихүүн салхин

Хавиргыг минь нэвтлэв бишүү

Хажууд байсан алдрай яагаа вэ?

 

Харуй бүрий гэрийг нөмөрч,

Хараацай саран тэнгэртээ гарчээ

Харин чи минь хаана байна вэ?

 

Үдшийн анирыг чагнан ахуйд

Үсний ширхэг сэрчигнэн байна

Үлэмж чи алс одоо юу?

 

Үүдэнд бөртөгнөх хөгшин нохой

Өр уран, сөөнгөтөн улих юм

Өөрийг чинь үгүйлээд байна уу?

 

Ай халирч одсон САРНЫ САХИУС!

2009,3,9 нд УБ хот

 

“Зуны шөнө”

 

Цонхны минь гэрэлд хоёр эрвээхэй

Чи бидэн шиг

                Холдож ч чадахгүй, ойртож ч чадахгүй нисэлдэнэ.

                                                2009,5,13 УБ хот

 

САЛХИНЫ ХӨДӨЛГӨӨН

                Би салхийг хүснэм. “Сал­хи сэвэлзэн хөдлөх бүрийд чулууд төөрөлдөн одно” гэж эрхэм анд Л.Дашням маань, аль эрт, ерээд оны дундуур бичсэнсэн. Тийм нэг чулуу төө­рөл­дүүлсэн салхи. Тэрийг л би хүсээд байгаа юм. Нарийндаа салхийг ч хү­сээд байгаа юм бас биш, “чулууд төөрөлдөхийг” л хү­сээд байгаа юм. Гагцхүү сал­хинаас өөр юу ч чулуудыг төөрүүлж чадахгүй учраас л салхийг хүсээд байгаа юм. Төөрөлдсөн чулуудын гуни­гийг салхи надад шивнэх байх гэж горьдсондоо тэр. Л.Өл­зийтөгс шиг “Салхи хуруугаа хацарт минь хүргээд авахыг” мэдрэх гэсэндээ л тэр. Сай­хан юм дэргэд байдгийг” Л.Өлзийтөгс шиг ойлгох гэсэн хэрэг. Гачлантай нь өнөөдөр “хуруугаа хацарт минь хүр­гэх” салхи алга. Салхи үгүй болохоор чулууд төөрөл­дөхгүй байна. Чулууд төөрөл­дөхгүй болохоор гуниг байх­гүй. Гуниг байхгүй болохоор шүлэг байхгүй. Шүлэггүй амьдрал нэг л хачин зэгçгэр. Баяр ч хаа билээ, гуниг ч хаа билээ эл хуль, ажин түжин. Чухам ийм л үед надад салхи улам их хүсэгддэг билээ. Гэхдээ догшин ширүүн салхи бус. Догшин салхинд би дур­гүй. Догшин салхи шуурга биш. Тэрэнд хий хоосон сүр­жиг­нэхээс өөр юу ч байдаггүй юм. Харин шанхны үзүүр чичигнүүлэн хаа нэг сэвэл­зэх… Яг л Данзангийн Нямсү­рэнгийн “Хааяа нэг салхи сэвэлзэх нь шувуу жиргэх шиг болоод горхи уруу одно” гэдэг шиг. Тийм нэг зөөлөн сэвшээ салхи. Салхины сэвэлзэх нь намдахтай зэрэг шувуу жир­гэх нь сонсогдоно. Шувуу жиргэхээ болиход сая гор­хины хоржигнох чимээ сон­сог­доно. Сэвэлзэх салхины горхи уруу одож байгаагийн учир энд л байгаа байх. Хэрэв энэ сэвшээ салхи байгаа­гүйсэн бол горхины хоржиг­нооныг би хэрхэн мэдрэхсэн билээ. Энэ бол Л.Өлзий­төгсийн бичсэнчлэнгээр “Сал­­­­­хи ганцхан санаа алда­хад л сарнин одох ногоон агшнууд”-ыг мэдрэх мэд­рэмж юм. Яруу найрагт эрхэм чу­хал нь “салхины ганцхан санаа алдалт”. Салхины са­наа алдалт байснаараа “но­гоон агшнуудын” гунигийг мэдрэх болно. Энэ бол эрх­мээс эрхэм.

"САЛХИНЫ ХӨДӨЛГӨӨН" цааш унших »
“Зун”

 

Энэ их улирсан бороо зогсож,

нар үүлсийн сиймхийгээр гийнэ гэдэгт итгэхгүй нь!

Энгэрт минь нэвчсэн

хүйтэн хэрнээ усархаг дуслуудыгээ...

Итгэл болоод ирээдүйг минь урсгачихаад,

өнгөрснийг л үлдээчихсэн

Ийм хөндүүр хоногуудыг би тэгээд

“зун” гэж нэрлэх үү?

 2009,1,4 нд УБ хот

 

Атаат дайснууд

 

Атаат дайснууд

Араас минь хардаг.

Их өсрөлийг нь

Энгэрээрээ бус

Нуруугаараа мэдэрдэг.

Шар үснүүд өндийн босож

Түүн рүү тэмүүлэх

Шаналгаат цагийн үргэлжлэл болж

Намрын бороонд нордог.

Уйт сэтгэлээ багтаан ядаж уйлахад

Урдаас хараад нөхөд инээлддэг.

                                               2008.2.18 УБ хот

Өвдөгийг чинь дэрлээд

Өвдөгийг чинь дэрлээд амарлаа хонгор минь
Өвсөн дотор шувууд ингэж амардаг биз ээ
Үсийг тань үнэрлэлээ хонгор минь
Үүлэн уулын цэцэг ингэж анхилдаг биз ээ

Гоо хоёр хөлийг тань үзлээ
Гол ус ийм намуухан урсдаг биз ээ
Гоц хасын ялгарах сарны гэрэл дунд тэгээд
Гойд амтлаг улаан нэг лийр боловсордог бизээ
Эрдэнийн хоёр товчоор тань эрхэллээ хонгор минь
Илчит наран бөмбөрцөг ийм халуун байдаг биз ээ
Ээрэм талын чөлөө руу тэгтэл хоёр амьтан цахилвай
Энэ хоёр бодвол Эрээнцавын минь чандага бизээ
Ууц бэлхүүсийг тань тэвэрлээ хонгор минь
Усны гүндээ загас ийм эвтэй байдаг биз ээ
Уяхан булбарай уруулыг тань шимлээ хонгор минь
Улаалзганы шимүүстэй дарс ийм амттай байдаг даа
Шүдний хэвийг эгэм хоолойд тань үлдээлээ хонгор минь
Шүрэн ундрамт зүүлтэн чимэг гэж байдагдаа
Усан үзмийн хүрэн хүйсний тань хилийг давлаа
Урьд Даргангийн алтан харгана ийм үйстэй дээ
Хурц хумс тань цээжин дээр алмааз адил зурлаа
Хулсхан биений тань хүслийг яаж номхотгох билээ
Заримдаа зүүдний саарал мананд үзэгддэг
Залуухан тэр охин чоно ямар учиртайм бол?
Өвдөгийг тань дэрлээд зүйрмэглэжээ би
Өвсөн дотор шувууд ингэж амардаг биз ээ...

                                                                  Д. Нямсүрэн

 

 

Жаргах нарны цацраг

Жаргах нарны цацраг

Цэнхэр тэнгэрийг дураар солонгоруулна!

Түнэлийн сууринд

Түжин ажин ноёлжээ.

Өөхөн дэн нь хүртэл

Өөрийн гэсэн гэгээтэй буйдад

Халтар банхарын

Хаяахан хуцах дуун

Хайлаасны навч таслана.

Үнээний зэлэн дээрээс

Ижий гунхасаар айсуйд

Аавын аялгуулах уянгасаж

Дүүгийн гэмгүй инээдэнд

Дүнхгэр ой хэлд орно.

Ай сайхан ахуйд минь

Амгалан уйтгар суниаж

Араас ирсэн салхис

Айрагны хөхүүр түшээд нойрсоно.

                                                2008.3.22 УБ хот

(Нийт: 64)